[SirDuncan]

Wielka Brytania kraj potwora z Loch Ness, ryby z frytkami, piętrowego autobusu i milionów imigrantów. Kraj w którym wielcy ludzie stworzyli Titanica, Concorda, Latającego Szkota oraz najwspanialszy samochód wszechczasów – Rolls Royce’a. Jednak RR nie jest jedyną znakomitą brytyjską marką samochodową. Oprócz RR z angielskich szop, garaży i stodół wjeżdżały tak znakomite marki jak Humber, Austin, Morris, Alvin, Hilman i Jansen. Co z tego dziedzictwa pozostało? Niestety nie przychodzi mi nic do głowy. Cały przemysł motoryzacyjny Wielkiej Brytanii, niczym Titanic w glorii i chwale płynął przez kilkadziesiąt lat, gdy nagle na jego drodze, pod koniec lat 70, wyrosła wielka góra lodowa stopiona z importowanych wozów, kiepskiej jakości i fatalnego designu. Mimo prób ratowania nie udało się ominąć tych piętrzących się problemów. Titanic roztrzaskał się o tą górę problemów i powolutku lecz wciąż i wciąż tonął. Na całe szczęście miast krzyczeć „związkowcy i zarząd do szalup” ktoś krzyknął „ratujcie techników”. Dzięki temu Wielka Brytania dominuje nad cały motoryzacyjnym światem w jednej dziedzinie – wyścigach samochodowych.

W latach 90 cała stawka wozów BTCC była budowana w Wielkiej Brytanii – Volvo w Cotswold, Renault w Ditcot, BMW w Surrey. Nie inaczej było w przypadku arcyamerykańskiej serii Indycar gdzie wszystkie samochody i prawie wszystkie jednostki napędowe zostały skonstruowane w Wielkiej Brytanii. A królowa wszystkich motosportów - F1? A jakże W 1996 r. doszło nawet do tego, że Ferrari zleciło zaprojektowanie swojego bolidu Johnowi Barnardowi, który pracował nad nim w Woking. Cała potęga i kult otaczający Subaru Imprezę oraz Mitsubishi Lancera mógł się rozwinąć jedynie dzięki firmie Cosworth. Historia sportów motorowych pełna jest angielskich nazwisk – Cooper, Chapman, Costin, Duckworth, Noble.

Ale mimo całej tej mizerii związanej z przemysłem motoryzacyjnym Wielkiej Brytanii nie jest jeszcze tak źle. Pozostały jeszcze wspomnienia i wspaniała historia. A to już jest coś i znacznie więcej niż na początku XX wieku gdy Wielka Brytania w ogóle nie liczyła się w świecie motoryzacji.

Taki stan rzeczy zastał lorda Hugh Fortescue Locka Kinga, właściciela posiadłości Brooklands w hrabstwie Surrey i jednocześnie wielkiego entuzjastę sportów motorowych, przy porannym Earl Greyu i maślanych ciasteczkach przy, których myślało mu się najlepiej. Wymyśloł on wówczas, że sam z własnej incjatywy podniesie prestiż Wielkiej Brytanii na arenie sportów motorowych. Jako, że Wielka Brytania, jak nazwa wskazuje jest „great” dlatego też i pomysł lorda okazał się iście królewski. W połowie 1906 r. ogłosił, że zbuduje, dostępny za drobną opłatą dla wszystkich chętnych, tor wyścigowy gdzie brytyjscy entuzjaści, producenci i konstruktorzy samochodów będą mogli wreszcie w spokoju i godnych warunkach testować swoje samochody. Prace ruszyły z kopyta i w 1907 na nieukończonym torze odbyło się uroczyste otwarcie połączone z pierwszymi jazdami samochodów. Brooklands – pierwszy na świecie zamknięty tor przeznaczony specjalnie do uprawiania sportów motorowych miał kształt jajka a jego długość wynosiła 4,4 km. Szeroki na 30 metrów i z charakterystycznie ukształtowanym, pochylonym północnym zakrętem (Members’ Banking), dla którego utworzenia przekopano całe wzgórze, został zbudowany z prefabrykowanych betonowych płyt. W północnej jego części powstała także siedziba British Automobile Racine Club. Tor posiadał prostą startową, która przecinała tor w poprzek oraz dobudowany w 1935 r. odcinek drogowy. W braku zasad dotyczących zachowania na takim obiekcie opracowując je częściowo opierano się na przepisach wyścigów konnych. Tor został podzielony na pół, linią pod którą mogły poruszać się wyścigówki rozwijające do 160 km/h a powyżej tej linii jeździły samochody szybsze. Tor został tak zaprojektowany aby samochody przy prędkości 200 km/h same utrzymywały na pochylonych łukach kierunek jazdy.

Najlepsze czasy toru Brooklands przypadają na lata 20 i 30. Na torze konstruowano i sprawdzano samochody, bito rekordy prędkości i ścigano się w wyścigach długodystansowych. Tor stał się centrum wyścigowym Wielkiej Brytanii. W garażach Brooklands powstawały potężne maszyny często będące krzyżówkami samochodów i samolotów (wykorzystujących do napędu silniki lotnicze). Do takiego potwora należy rekord toru. Został on ustanowiony przez Johna Cobba na potężnym 24 litrowym Napierze-Railtonie w 1935 r. Średnia prędkość przejazdu Cobba wniosła wówczas 230 km/h. Jednak już wtedy mówiono, iż Brooklands nie nadaje się do ścigania. Nierówna i zniszczona powierzchnia toru nie dawała wystarczającej przyczepności szybkim samochodom. W wyniku osiadania gruntu tor stał się nierówny i powodował wypadanie samochodów z obranego toru jazdy. Najniebezpieczniejszym fragmentem toru był mostek nad przepływającą przez tor rzeką Wey. Część toru tuż przed i zaraz za mostkiem osiadła dość szybko tworząc na styku z nim wyskok, który kierowcy marzący o wygraniu wyścigu przejeżdżali z maksymalną prędkością. Powodowało to, że najszybsze samochody przelatywały nad tym fragmentem toru z prędkością grubo ponad 200 km/h. W okresie późniejszym w celu zapewnienia bezpieczeństwa zawodnikom w tym miejscu ustawiano zwalniające szykany.

Ostatnie wyścigi na torze Brooklands odbyły się w 1939 r.

Tor Brooklands jest świadectwem wspaniałej przeszłości Brytyjskiego motosportu. Jest nie tylko kamieniem milowym dla sportów samochodowych w Zjednoczonym Królestwie ale także i na całym świecie. Dlatego też sezon 2009 Ligi Historic nie może rozpocząć się nigdzie indziej niż w kraju, który dał nam pierwszy zamknięty tor wyścigowy, dziesiątki niezwyciężonych samochodów sportowych i wspaniałych entuzjastów, którzy to wszystko dla nas zbudowali. Zapraszam wszystkich na inauguracyjny wyścig Ligi Historic, który odbędzie się na torze Oulton Park.